In de vorige editie kwam de Merlot-druif aan bod en nu was het de beurt aan de Shiraz of Syrah druif. Een paar weetjes:

• De Syrah is een Zuid-Franse druivensoort die met succes wordt geteeld in Australië, Zuid Amerika en California. Daar wordt hij als Shiraz op de markt gebracht.
• Syrah en Shiraz zijn nagenoeg synoniem, maar Syrah-wijnen zijn vaak iets verfijnder dan Shiraz.
• De Syrah druif is de klassieke druif voor dure wijnen als Hermitage en Côte Rotie.
• Goed gecultiveerde Syrah druiven hebben een dikke schil en dus veel tannine. Dat zorgt niet alleen voor veel kleur en de specifieke smaak, het maakt ook dat je de wijn goed kan bewaren.
• Ofwel is de smaak peperig, ofwel fruitig. Er zijn ook Syrah’s die aroma’s hebben van drop en chocolade.

Omdat ik echt helemaal niks van wijn ken heeft de vriendelijke mevrouw van Delhaize eigenlijk mijn fles gekozen: de Maycas del Limari (Chili 2008, €8, 99), lekker bij zwaardere gerechten zoals duif, wild of rundsvlees. Het stukje everzwijnpaté met veenbessen en preischeutjes paste er alvast bij. Deze wijn bevat aroma’s van donkere chocolade, rood fruit, peper. Wat hebben we over de Maycas del Limari geleerd? Vooral dat ik het lekker vond. En dat het super past bij rood vlees.

Mijn eerste editie van de Wijnwijven heeft me alvast aangezet om mijn collectie foodie-boeken alvast wat verder uit te breiden. Met Spiekboekje wijn leer je wijnen te kiezen op basis van de druivensoort. Uiteraard horen daar ‘lekker bij’ rubriekjes en recepten bij. Iets om eens te proberen volgende keer in de supermarkt, want dan is het aan de pinot noir.

En dat is precies wat ik mocht gaan doen in kookatelier Mmmmh in Antwerpen waar er werd gekookt met Lacroix producten. Op het menu stonden:

• Brusketta met ricotta (opgewerkt met piment d’espelette en parmezaanse kaas) afgewerkt met champignons en citroensap
• Risotto met champignons en wortelbrunoise
• Kalfsmedaillon  in venkelkorst met rattepatatjes, wortelen en spinazie
• Een soepje van citrusvruchten met steranijs en absynt

Het hapje was lekker, met ricotta en champignons kan je eigenlijk alleen maar smakelijke dingen maken. Niet slecht om de avond mee te starten, zeker niet met een glaasje wijn erbij. En dan, het voorgerecht. Als grote fan van risotto, maar niet-zo-fan van wortelen was ik geweldig benieuwd naar de risotto met champignons en worteltjes. Zelf maak ik risotto altijd met groentebouillon, maar met kippenfond is dat eigenlijk ook best lekker. Beetgare brunoise van wortel, samen met die smeuïge rijst, heerlijk. Ongelofelijk bijna, maar ik heb voor het eerst sinds lang met smaak wortelen gegeten.

Het kalfsvlees werd ingewreven met venkelzaadjes, even aangebraden en dan nog een half uurtje de oven in op 180°C. Spinazie aanstoven, rattepatatjes koken,… En dan: het aanbaksel van het vlees werd geblust met bruine fond, blokjes wortel erbij, deksel erop en sudderen maar. Wat een kwartiertje later uit de pot kwam waren de beste worteltjes die ik ooit heb geproefd. Een beetje zouter, maar overduidelijk lekkerder dan anders. Worteltjes rock! Dat was misschien wel de grootste revelatie van de avond.

Dus, fond uit een potje: do or don’t? Ik vind het is een goed alternatief voor de arbeidsintensieve, zelfgemaakte fonds. Zeker voor wild, blanke en bruine fonds, want het duurt een eeuwigheid om die te maken. In die gevallen ben ik dus zeker voorstander van de shortcut-versie, zeker nu ik weet hoe je er worteltjes mee kan pimpen! De goodie basket zal goed gebruikt worden.

In dit kookatelier had er misschien iets meer aandacht besteed mogen worden aan hoe je precies verschillende fonds, bouillons en fumets maakt. En wat je er allemaal mee kan doen. Maar het was vooral een geweldig gezellige avond met een leuk gezelschap toffe bloggers. Ik kijk al uit naar het avondje bij de Wijnwijven dit weekend…

Ingrediënten

- 100gr boter

- 150gr bloem

- 50gr gemalen amandelen

- 175gr cassonadesuiker

- 1 eierdooier

- 1el speculaaskruiden (ik vind die van op de zaterdagmarkt in Antwerpen lekker)

- 1/2kl bicarbonaat

- scheutje koude melk

Werkwijze

- Kneed de boter en de suiker.

- Voeg de eierdooier toe.

- Doe er de gezeefde bloem en het amandelpoeder bij.

- Meng de speculaaskruiden en de bicarbonaat door het deeg, meng alles tot een glad geheel en doe er een klein scheutje koude melk onder.

- Draai het deeg in een plasticfolie en laat 2u opstijven in de koelkast.

- Rol het deeg uit tot ongeveer 1cm en leg het op een bakplaat (met bakpapier)

- Bak op 200°C tot het oppervlak mooi bruin wordt en een beetje begint te barsten (ongeveer 10-15min). Je kan er ook even aan voelen: het deeg mag nog wat meegeven, maar mag niet meer rauw zijn.

Snijd de speculaaskoek in vierkantjes als het nog niet volledig is afgekoeld.

Mijn eerste Girl Geek Dinner deze winter was meteen bingo: een behoorlijk appetijtelijke kok van de Weight Watchers kwam een kookdemo geven en in de goodie bags zat alles om te beginnen lijnen. De nieuwe ProPoints formule was verbeterd ten opzichte van de vorige en je mag in verhouding zelfs meer eten. Onbeperkt fruit en groenten, maar voor al de rest tikken de puntjes snel aan. Een boekje met recepten een puntengids en ik was vertrokken. En ik was gemotiveerd! De eerste drie dagen heb ik puntjes geteld en alles netjes bijgehouden, maar er ging geen grammetje af. Het probleem: de receptengids gaat ervan uit dat je een culinaire idioot bent (tomatensoep met stukjes zwanworst? Niet zwanzen, é!) en je mag drie keer per dag koolhydraten eten. Hoogstwaarschijnlijk heb ik gewoon geen geduld, maar ik kreeg er snel genoeg van.

Van “Je bent toch goed zoals je bent”, tot “Ben je nu helemaal zot geworden?! en “Maaltijdvervangers, zo’n chemische brol!” de shakes en repen van Herbalife lokten nogal, euh, hevige reacties uit. Het leek best te werken, maar die Herbalife verkopers lijken wel uit een sekte te komen en ik heb teveel Jambers en Telefacts gezien om daar niet voor op m’n hoede te zijn. Bovendien kreeg ik hartkloppingen van de Thermo Complete vezelpillen, dus dat kan niet gezond zijn. En hoe graag ik ook een beetje wil afvallen, dat was erover. Geen Herbalife voor mij, bedankt.

Al die diëten halen weinig uit als je 8u per dag op een stoel zit en liever speculaasjes bakt dan cardiotraining te volgen. Mijn verwachtingen waren hooggespannen toen ik begon te fitnessen. Drie keer per week bewegen moet wel helpen, toch? Over twee weken mag ik nog eens op de weegschaal staan om te kijken of toch een paar van de kilo’s vet zijn omgezet naar spieren. En de fiets zal uitwijzen of ik fitter ben. Een beetje spannend, eigenlijk.

Nu kreeg ik vandaag een grote doos ‘BCM Startpakket’ toegestuurd: eerst twee dagen cold turkey met shakes en daarna gewoon één gekookte (lichte)maaltijd, een reep of shake en geen tussendoortjes. Het grootste voordeel is dat deze producten een lage chemische index hebben en er ook hartige dingen beschikbaar zijn. Zal het helpen? We zullen zien!

Creative commons Su-lin

Fuji San (Waalse Kaai 36)  is al jaren één van de betere (volgens mij de beste) sushibars in Antwerpen. Het is er niet gezellig zitten, maar nergens kan je zo’n verse, pure sushi eten als daar. Voor zo’n €23 krijg je een bord vol maki en nigiri sushi met zalm, tonijn, makreel, gelakte paling en meer. Ook het stukje zoete omelet is veel beter dan wat je in veel andere sushi bars krijgt voorgeschoteld. Geen fusion-junk, gewoon zoals het moet zijn. En je kan er afhalen ook.

Bij Yamayu Santatsu (Ossenmarkt 19) komen niet alleen Vlaamse sushi-fans eten, ‘s middags zitten Japanse zakenmannen voor de lunch. En plots lijkt Tokio niet meer zo ver weg. ‘Authentiek’ om het met een cliché te omschrijven. Yamayu Santatsu is niet goedkoop, maar de lunch is zeker betaalbaar, en uiteraard lekker. Heerlijke sushi en grappige Japanners die steeds vrolijker worden naarmate de saké vloeit en de schotels hapjes worden aangevoerd. Meer moet dat voor mij niet zijn.

Bij Fuji San en Yamayu Santatsu ga je om eens lekker uit eten, maar als het sneller moet gaan is er altijd nog Umi Sushi bar op de Groenplaats. Of Ocean Sushi om aan huis te laten leveren. Ook Sushi Palace (Vleminkveld 37) is een goed adresje als je met z’n tweetjes een ‘sushi boot’ wil delen. Natuurlijk is er nog Osaka, Izumi en Minato, maar deze zijn alvast mijn favorieten.

Dag 6

Omdat de gemakkelijkste weg rond het eiland de ringweg is, rijden we zo langs de kust naar Egilsstadir. Daar logeren we in de schattige kabouterhuisjes van Guesthouse Rondaberg. Het stormt en ik heb moeite om onz autootje op de baan te houden, maar in normale weersomstandigheden is de kustroute indrukwekkend. Langs deze route krijg je ook een idee van het harde leven op het Ijslandse platteland. Overal staan er verlaten boerderijen te verkommeren in het eenzame landschap. De Oostfjorden – waar we met onze 10 dagen niet meer geraken – bieden meer van dit.

Dag 7: De fossen

Je kan onmogelijk naast de watervallen kijken in Ijsland, en ze hebben een paar indrukwekkende exemplaren. Dettifoss is er zo eentje: 44m hoog, 100m breed en een en al oorvredovend geraas. De weg om er te geraken is niet aangepast aan petieterige autootjes, maar aan een slakkengang lukt het wel in een paar uur. Een beetje verderop liggen nog Hafragilsfoss en Selfoss die ook de moeite zijn.

Dag 8 – Husavik

Husavik is de ‘whalewatchin capital’ van Ijsland. En hoewel ik meestal een beetje sceptisch ben bij dat soort toeristische slogans zag Husavik er veelbelovend uit: een klein vissersdorpje met een paar mooie houten whalewatching boten, het was er ijzig koud (logisch, want het ligt dicht bij de poolcirkel), en er lopen veel zeebonken rond. Hier worden fantastische vissersverhalen geboren, daar ben ik zeker van. Maar het stormde te hard en de walvisboten konden niet uitvaren. En dan wordt Husavik gewoon een koud, treurig dorp. Op zondagochtend is zelfs de bakker gesloten.

Als je helemaal rond het eiland wil rijden is dit dus een perfecte stop, maar hier heb je als toerist weinig te zoeken als je geen walvissen wil zien. En dan kan je even goed in Reykjavik doen. Volgens de Lonely Planet kan je ook walvissen kijken in Olafsvik (in het Oosten), maar daar zijn ze er mee gestopt omdat de beestjes zijn vertrokken naar andere gebieden.

Na al die koude ellende gaan we opwarmen in de Myvatn Nature Baths (2000 ISK). In dit natuurlijk warmwaterbad is de kou, de hobbelbaantjes en het gebrek aan walvissen snel vergeten. Pure ontspanning!

Dag 9: Akureyri & paardrijden

Het is niet altijd ijskoud in Ijsland: Akureyri is de tweede grootste stad van het land én er heerst een microklimaat waardoor het er aangenaam weer is. Er groeien zelfs bloemen! Na een kort bezoekje rijden we door naar Vermaklid om een paar uur te gaan paardrijden op de échte Ijslandse paarden. Hier in de buurt liggen er verschillende zeehondenkolonies en op aanraden van een paar andere ruiters gaan we logeren in Guesthouse Osar waar je die kolonies kan zien liggen vanuit je slaapkamerraam. Ook dit guesthouse ligt heel afgelegen en je kan hier niet eten (alleen koken wat je zelf meebrengt). Dus op voorhand boodschappen doen is de euh… boodschap. De zeehonden komen nieuwsgierig kijken naar de mensen op het strand, heel leuk.

Dag 10: terug naar Reykjavik

We rijden rustig terug naar Reykjavik voor een paar uur zwemmen in de Blue Lagoon.

Rond Ijsland in 10 dagen: ter afronding

• 10 dagen is voldoende om rond het eiland te rijden, zelfs 8 dagen is genoeg.
• Ook al is het augustus, neem warme kleren mee. In Zweden zeggen ze: ‘slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleren’. In Ijsland geldt dat ook. Neem ook een muts en handschoenen mee (zeker als je gaat paardrijden).
• De hotelkamers zijn altijd netjes en proper, ook in de budgethotels.
• In veel guesthouses kan je niet eten, enkel zelf koken, maar supermarkten zijn nogal zeldzaam, dus als je er eentje tegenkomt: shoppen!
• De papegaaiduikers zitten niet het hele jaar in Ijsland. Eind augustus gaan ze weg om te overwinteren op zee.
• Whalewatchen is duur (€45/pp) en de walvissen komen geen visjes vragen aan de boot zoals op de brochures staat.
• Je kan bijna overal met Visa betalen, maar in de uithoeken van het land betaal je toch beter cash.

We love Iceland's black beaches

De macaron (een fijn koekje op basis van eiwit, suiker en amandelen) heeft volgens Proeven de cupcake van de troon gestoten als meest populaire ‘baksel’ in 2010. Veel heb ik daar persoonlijk nog niet van gemerkt, behalve in Parijs. Overal lopen mensen rond met de pistachegroene zakjes van patissier La Durée, dé place to be voor de verfijnde ‘macaron de Paris’. Deze koekjes zijn niet alleen supermooi, maar ook bijzonder lekker. Mijn persoonlijke favorieten zijn cassis-lavendel, rozenwater, oranjebloesem en bergamot.

Zelf macarons maken is een delicate klus, maar ik probeer het zeker nog eens.

Genoeg gesnoept! Behalve macarons hebben we in Parijs ook lekker thais gegeten in het gezellige restaurant Mme Shawn. En dan een absolute aanrader voor ‘hungry eyes’: dinner and a show in de Moulin Rouge. Bijna twee uur spektakel vol mooie mensen, acrobatie en een gigantisch aquarium met slangen. Doen! J’aime Paris.

Chef Seppe Nobels en enkele leden van zijn keukenploeg komen recht uit de keuken van Wout Bru en dat merk je: op het menu staan topproducten in avontuurlijke combinaties, perfect klaargemaakt. Tijd voor een test.

Cava staat niet op de kaart, maar champagne des te meer, dus we klagen niet. Bij het glaasje bubbels krijgen we grissini met rilettes van konijn en olijfjes. De kaart is beperkt, maar voor wie net als ik moeilijk kan beslissen is dat een zegen. Duif, tarbot, grijze garnalen, coquilles en foie gras, kreeft en Charolais-steak. Deze kaart is opgesteld om indruk te maken. Bij de coquilles krijg je een zee-egel – enkel voor de fanatiekelingen – en ik krijg linzen en wonderbaarlijke kroketjes van varkenspootjes bij de kreeft. Ongewone combinaties, maar wel heel lekker.

Bij de koffie komt er een schattige étagère met huisgemaakte snoepjes op tafel en ik heb spijt dat ik geen plaatsje meer heb voor een dessertje. Maar op zaterdag krijg je voor €35 een driegangenlunchmenu, uiteraard met nagerecht, waar ik absoluut voor wil terugkeren. Het eten is lekker en goed qua prijs-kwaliteit, het is er gezellig en de bediening is vriendelijk. Graanmarkt 13 is zeker de moeite om eens te proberen!

Dag 1 & 2:  Reykjavik City

Reykjavik mag dan de hoofdstad van het eiland zijn, het centrum is piepklein en lijkt meer op een soort Mortsel van het hoge Noorden dan het kloppende hart van dit ijzige land. Hier woont een mengelmoes van vikings en fashionista’s die overwinteren in leuke cafeetjes met wifi en veel warme drankjes. Ik merk dat je alleen hier een wollen rendiertrui kan dragen en er toch nog trendy uit zien.

We logeren in gueshouse Pavi, het goedkoopste hostel dat we konden vinden en dat verder meteen vergeten kan worden. Maar zelfs hier is de kamer – net als alle andere hostels waarin we logeren – netjes en correct. Het hoogseizoen loopt van juni tot eind augustus en tijdig boeken is aan te raden. Anders is de keuze beperkt tot hostels in Pavi-stijl.

De mooiste kerk van de stad staat jammer genoeg in de steigers, we lezen aan het informatiecentrum dat ‘the puffins (papegaaiduikers) have left Iceland’ en tijdens de prijzige whalespotting merken we dat de walvissen niet om visjes komen vragen aan de boot zoals afgebeeld staat op de brochure. Het Saga museum is klein maar wel leuk om te doen. Reykjavik valt dus een beetje tegen, maar Ijsland is groot en we zijn hier eigenlijk niet om de stad te bezoeken. We snorren met onze Nissan Micra naar het platteland.

Dag 3

De Golden Circle vlakbij Reykjavik biedt enkele highlights van het land in een daguitstap: de indrukwekkende Gulfoss waterval, Pingvellir National Park en Geysir, dé geiser waarnaar alle andere vernoemd zijn. Geysir gaat nog om de paar jaar af, maar er vlak naast blaast Strokkur elke 5 minuten een gigantische hoeveelheid heet water hoog de lucht in.

In Pingvellir National Park doen we de indrukwekkende duik in Silfra, de breuklijn tussen de Euraziatische en Amerikaanse tektonische platen. Hier vind je het helderste water ter wereld. Een Padi Open Water duikbrevet is vereist en droogpakervaring is nuttig. Onze duikinstructeur in België kreeg bijna een toeval toen we hem vertelden dat we in droogpak hadden gedoken, want daar is speciale brevettering voor nodig. Maar we hebben het overleefd en het was fantastisch. En best wel spannend. Voor meer info over duiken in Ijsland, surf naar Dive.

Dag 4 & 5

Tijdens dag 4 van onze trip rijden we naar het Skaftafell National Park om er te gaan hondensleeën op de Myrdasjokull gletsjer. Wegens het slechte weer moeten we dat plan opgeven en kiezen we voor een gletsjerwandeling van een halve dag (5000 ISK/pp). Hier voelen ze de opwarming van de aarde wel heel erg direct: elke week moeten ze de ladders waarmee we op de gletsjertong klimmen enkele meters verder zetten. Het ijs smelt sneller dan het aangroeit, en omdat er een vulkaan onder het ijs ligt die op uitbarsten staat staat dit deel van het land binnenkort gegarandeerd onder water. Maar vandaag is het een prachtig zicht op de ijs van de 3^de grootste ijskap ter wereld (na de poolkappen, natuurlijk). Ongelofelijk stil en wit.

We logeerden in een van de kleine guesthouses rond het nationale park (Litla Hof). Probeer een guesthouse met bungalows te boeken, want die hebben een keukentje. Supermarkten en restaurants zijn hier zeldzaam, dus je kan beter zelf koken.

Wordt vervolgd.

Foto by Chotda

Ik kon het haast niet geloven, de culinaire in & out lijst voor 2010. Het nieuwe jaar lijkt gewoon niet lekker. Sushi is uit, smushi (smörebröd met een sushi-twist) is in, cava moet plaats ruimen voor Campari (onbegrijpelijk) en in plaats van de überpikante wasabinootjes knabbelen we volgend jaar allemaal groentenchips. Maar vooral: in 2010 is brunchen passé.

De brunch is uit, maar lang leve de ‘drunch’! Deze samentrekking van brunch en lunch is een soort late lunch, dan wel vroeg avondmaal voor wie in wil zijn in het nieuwe jaar. Omdat het nog 2009 is en ik dus nog lekker kan brunchen heb ik dat dan maar op de valreep gedaan. Mét muffins en cava.

Op vraag van de vriendinnen is hier alvast mijn succesrecept (voor ongeveer 6 stuks).

• 1 cup bloem
• 1/2 cup rietsuiker
• 1 koffielepel bakpoeder
• 1/2 koffielepel vanille, gemberpoeder, kaneel, speculooskruiden of ander kruidenpoeder
• 1/3 cup karnemelk of magere yoghurt
• 1/4 cup plantaardige olie (zonnebloemolie bijvoorbeeld)
• 1 ei
• 1 cup fijngesneden appel, banaan, peer, frambozen of ander fruit
• optioneel: 1/2 cup chocoladedruppels (callets van Callebout zijn absoluut de beste) of nootjes.

Wie geen cup-maatjes heeft kan het ook proberen met een kleine koffietas.

Meng eerst de droge ingrediënten, doe er vervolgens de natte bij en roer alles door elkaar (niet te lang, anders wordt het deeg taai). Giet het beslag in een muffinvorm en bak alles 30min in een voorverwarmde oven op 180°. Et voilà!

De variaties zijn eindeloos: peer/gember, chocolade/banaan, appel/kaneel, framboos/speculooskruiden,… allemaal lekker. Ik denk dat 2010 het jaar van de muffin wordt.